Toerisme Baasrode
Activiteiten agenda Vlassenbroek
PAROCHIENIEUWS VLASSENBROEK VLASSENBROEKSE GESCHIEDENIS Begin november was dit artikel in wording om het de week van wapenstilstand in uw vertrouwd weekblad gepubliceerd te zien. Maar zoals u reeds bekend verschenen er twee weken geen artikels met plaatselijk nieuws. Uit eerbetoon aan de gesneuvelde soldaten houd ik eraan u dit stukje geschiedenis alsnog mee te geven. In België, Frankrijk en Servië is 11 november een nationale feestdag. Iedereen weet dat op 11/11/1918 het einde van WOI getekend werd. Maar niet iedereen weet dat in die vreselijke ‘Groote Oorlog’ er twee militairen uit Vlassenbroek gesneuveld zijn. In 1919 verzoekt de provinciegouverneur Baron de Kerckhove aan de gemeenten die inwoners hadden verloren tijdens de oorlog om een blijvende herinnering op te richten ter ere van wie voor het vaderland gestorven was. In datzelfde jaar wordt in Baasrode aan de splitsing van de Nijverheidsstraat (nu Scheepswerfstraat) en de Kloosterstraat een vrijheidsboom geplant. Een jaar later wordt er ook een monument geplaatst. De voorzijde vermeldt 26 militaire slachtoffers, de achterzijde 29 burgerlijke slachtoffers. Tussen de militairen vinden we de namen van Amandus Meskens en Theofiel-Gillis De Saeger. Amandus Meskens (°20/02/1886) werd in St.-Jans-Molenbeek geboren, zijn vader was schipper, die voer met een schip dat de naam droeg: Niets zonder God’. Ook Amandus werd schipper en huwde de Vlassenbroekse Maria-Florentia (Florence) De Saeger op 28/05/1909. Het jonge paar werd gezegend met twee kinderen. Het logboek (scheepsjournaal) van Amandus dd. 08/06/1912 tot 31/01/1914, is in het bezit van zijn kleinzoon François Meskens, die het terecht koestert als een relikwie. Zoals het een schipper/kapitein hoort noteert die gedetailleerd alle gebeurtenissen, wetenswaardigheden, vrachten, onkosten… in dat boek. Zo lezen we bv. op 17/03/1913 dat zijn schip aanmeert in ‘Baesrode op de zaat van Van Praet’, en noteert hij de fooien, de onkosten… En het werd oorlog! Amandus Meskens, als soldaat uit de lichting van 1906 werd opgeroepen. Hij sneuvelde als soldaat bij het 3de Linieregiment op 24 oktober 1914 in Veurne. In Vlassenbroek bleef een 32-jarige weduwe met een zoontje van 4 jaar, Petrus, Maurice en een zoontje, Frans, Paulinus van amper 1 jaar achter. Oorspronkelijk werden zijn stoffelijke resten ter plekke begraven, maar in 1924 werden ze overgebracht naar de militaire begraafplaats van De Panne. Amandus Meskens’s graf is daar terug te vinden in perk E op nummer 15. © François Meskens
Hoe hard kan het noodlot wel toeslaan! Ongeveer twee jaar later verliest de jonge weduwe Florence ook haar broer Theofiel-Gillis De Saeger (°09/02/1891) in de Groote Oorlog. Gill werd in Vlassenbroek geboren als zoon van Petrus-Johannes De Saeger en Regina Brouillard. Als soldaat van de lichting 1911, werd hij ingelijfd als grenadier bij het Belgisch leger. Bij gevechten in Frankrijk werd hij zwaar gekwetst en overleed in het Gasthuis St.-Lo bij Agneaux op 25/12/1916. Zijn stoffelijke resten zijn daar ook eerst begraven en later overgebracht naar de militaire begraafplaats van Sainte-Anne-d’Aury in Bretagne. Gill zijn graf is daar terug te vinden in perk B, rij 8 op nummer 15. Op zijn herdenkingsprentje staat te lezen: De krijgsman die zijn bloed ten pande stelt voor ’t welzijn van het Vaderland, verricht een daad van naastenliefde in eenen zeer verheven graad; indien hij sneuvelt is zijne dood zóó edel dat zij bijna met de marteldood zou mogen vergeleken worden… In een brief ter gelegenheid van de jaarwisseling 1918-1919, schreef Florence De Saeger aan haar broer en zus wat volgt: het is zoo verdrietig als ge alleen zijt en nu met de vrede zeker als ieder naar huis komt en de uwe blijven weg Anna, er is niets aan te doen, wij kunnen hen niet in het leven roepen. Wij hebben van geheel den oorlog niets tekort gehad maar wel veel verdriet Ter ere van de twee gesneuvelde soldaten heeft pastoor Valery Stuyver een houten beeld gebeiteld. Het werd onder een afdakje op een gemetselde voet geplaatst, voorzien van de namen en de data van geboorte en overlijden. Dit monument bevond zich tegen de dijk tegenover het huis Vlassenbroek, 194. Een deel van de voet getuigt er nog van. Het houten beeld en het afdakje hebben de tand des tijds niet doorstaan, maar gelukkig werd het aangezicht van de Christusfiguur, door een kunstminnende ziel gered.
Monument in Vlassenbroek
© Michèle W. Hetzelfde monument, dat gered werd Mijn oprechte dank gaat uit naar François Meskens, François De Saeger, Lut De Decker en Pierre Van Keer, allen verwant aan de gesneuvelden, die het mij mogelijk hebben gemaakt dit stukje Vlassenbroekse geschiedenis hier neer te schrijven en in beeld te brengen! Michèle Westelinck Op 5 december om 10u steken wij tijdens de zondagse viering de tweede adventskaars aan.
Evenementen agenda Sint-Ursmarus
Toerisme Baasrode
PAROCHIENIEUWS VLASSENBROEK VLASSENBROEKSE GESCHIEDENIS Begin november was dit artikel in wording om het de week van wapenstilstand in uw vertrouwd weekblad gepubliceerd te zien. Maar zoals u reeds bekend verschenen er twee weken geen artikels met plaatselijk nieuws. Uit eerbetoon aan de gesneuvelde soldaten houd ik eraan u dit stukje geschiedenis alsnog mee te geven. In België, Frankrijk en Servië is 11 november een nationale feestdag. Iedereen weet dat op 11/11/1918 het einde van WOI getekend werd. Maar niet iedereen weet dat in die vreselijke ‘Groote Oorlog’ er twee militairen uit Vlassenbroek gesneuveld zijn. In 1919 verzoekt de provinciegouverneur Baron de Kerckhove aan de gemeenten die inwoners hadden verloren tijdens de oorlog om een blijvende herinnering op te richten ter ere van wie voor het vaderland gestorven was. In datzelfde jaar wordt in Baasrode aan de splitsing van de Nijverheidsstraat (nu Scheepswerfstraat) en de Kloosterstraat een vrijheidsboom geplant. Een jaar later wordt er ook een monument geplaatst. De voorzijde vermeldt 26 militaire slachtoffers, de achterzijde 29 burgerlijke slachtoffers. Tussen de militairen vinden we de namen van Amandus Meskens en Theofiel-Gillis De Saeger. Amandus Meskens (°20/02/1886) werd in St.-Jans-Molenbeek geboren, zijn vader was schipper, die voer met een schip dat de naam droeg: Niets zonder God’. Ook Amandus werd schipper en huwde de Vlassenbroekse Maria-Florentia (Florence) De Saeger op 28/05/1909. Het jonge paar werd gezegend met twee kinderen. Het logboek (scheepsjournaal) van Amandus dd. 08/06/1912 tot 31/01/1914, is in het bezit van zijn kleinzoon François Meskens, die het terecht koestert als een relikwie. Zoals het een schipper/kapitein hoort noteert die gedetailleerd alle gebeurtenissen, wetenswaardigheden, vrachten, onkosten… in dat boek. Zo lezen we bv. op 17/03/1913 dat zijn schip aanmeert in ‘Baesrode op de zaat van Van Praet’, en noteert hij de fooien, de onkosten… En het werd oorlog! Amandus Meskens, als soldaat uit de lichting van 1906 werd opgeroepen. Hij sneuvelde als soldaat bij het 3de Linieregiment op 24 oktober 1914 in Veurne. In Vlassenbroek bleef een 32-jarige weduwe met een zoontje van 4 jaar, Petrus, Maurice en een zoontje, Frans, Paulinus van amper 1 jaar achter. Oorspronkelijk werden zijn stoffelijke resten ter plekke begraven, maar in 1924 werden ze overgebracht naar de militaire begraafplaats van De Panne. Amandus Meskens’s graf is daar terug te vinden in perk E op nummer 15. © François Meskens
Hoe hard kan het noodlot wel toeslaan! Ongeveer twee jaar later verliest de jonge weduwe Florence ook haar broer Theofiel-Gillis De Saeger (°09/02/1891) in de Groote Oorlog. Gill werd in Vlassenbroek geboren als zoon van Petrus-Johannes De Saeger en Regina Brouillard. Als soldaat van de lichting 1911, werd hij ingelijfd als grenadier bij het Belgisch leger. Bij gevechten in Frankrijk werd hij zwaar gekwetst en overleed in het Gasthuis St.-Lo bij Agneaux op 25/12/1916. Zijn stoffelijke resten zijn daar ook eerst begraven en later overgebracht naar de militaire begraafplaats van Sainte-Anne- d’Aury in Bretagne. Gill zijn graf is daar terug te vinden in perk B, rij 8 op nummer 15. Op zijn herdenkingsprentje staat te lezen: De krijgsman die zijn bloed ten pande stelt voor ’t welzijn van het Vaderland, verricht een daad van naastenliefde in eenen zeer verheven graad; indien hij sneuvelt is zijne dood zóó edel dat zij bijna met de marteldood zou mogen vergeleken worden… In een brief ter gelegenheid van de jaarwisseling 1918-1919, schreef Florence De Saeger aan haar broer en zus wat volgt: het is zoo verdrietig als ge alleen zijt en nu met de vrede zeker als ieder naar huis komt en de uwe blijven weg Anna, er is niets aan te doen, wij kunnen hen niet in het leven roepen. Wij hebben van geheel den oorlog niets tekort gehad maar wel veel verdriet Ter ere van de twee gesneuvelde soldaten heeft pastoor Valery Stuyver een houten beeld gebeiteld. Het werd onder een afdakje op een gemetselde voet geplaatst, voorzien van de namen en de data van geboorte en overlijden. Dit monument bevond zich tegen de dijk tegenover het huis Vlassenbroek, 194. Een deel van de voet getuigt er nog van. Het houten beeld en het afdakje hebben de tand des tijds niet doorstaan, maar gelukkig werd het aangezicht van de Christusfiguur, door een kunstminnende ziel gered.
© Michèle W. Hetzelfde monument, dat gered werd Mijn oprechte dank gaat uit naar François Meskens, François De Saeger, Lut De Decker en Pierre Van Keer, allen verwant aan de gesneuvelden, die het mij mogelijk hebben gemaakt dit stukje Vlassenbroekse geschiedenis hier neer te schrijven en in beeld te brengen! Michèle Westelinck Op 5 december om 10u steken wij tijdens de zondagse viering de tweede adventskaars aan.